بگذار سپیده سر زند

چه باک که من بمیرم و شبنم فرو خشکد

و شبگیر خاموش شود و شباهنگ گنگ گردد

و مهتاب رنگ بازد و ستاره ی سحری باز گردد

و راه کهکشان بسته شود...

بگذار سپیده سر زند و پروانه به سوی آفتاب پر کشد .

"دکتر علی شریعتی"

یا أیتها النفس المطمئنة ارجعی إلى ربک راضیة مرضیة

خداوندا

تو میدانی که انسان بودن و ماندن در این دنیا چه دشوار است

تو را چه سود
فخر به فلک بر، فروختن
هنگامی که
هر غباره راه لعنت شده نفرین‌ات میکند؟
تو را چه سود از باغ و درخت
که با یاسها، به داس سخن گفته‌ای.
آن جا که قدم بر نهاده باشی
گیاه، از رستن تن می زند
چرا که تو
تقوای خاک و آب را، هرگز
باور نداشتی.

***
فغان!که سرگذشت ما
سرود بی اعتقاد سربازان تو بود
که از فتح قلعه روسپیان
باز می آمدند.
باش تا نفرین دوزخ از تو چه سازد،
که مادران سیاه‌پوش
ـ داغ داران زیبا ترین فرزندان آفتاب و باد  ـ
هنوز از سجاده ها
سر بر نگرفته اند!

"احمد شاملو"

ارغوان بیرق گلگون بهار

تو برافراشته باش

شعر خونبار منی

یاد رنگین رفیقانم را

بر زبان داشته باش

تو بخوان نغمه ناخوانده من

ارغوان شاخه همخون جدامانده من

(ه.الف.سایه)

شب سردیست و من افسرده

راه دوریست و پایی خسته

تیرگی هست و چراغی مرده

می كنم تنها از جاده عبور

دور  ماندند ز من آدمها

سایه ای از سر دیوار گذشت

غمی افزود مرا بر غم ها

فكر تاریكی و این ویرانی

بی خبر آمد تا با دل من

قصه ها ساز كند پنهانی

نیست رنگی كه بگوید با من

اندكی صبر سحر نزدیك است

هر دم این بانگ بر آرم از دل:

وای این شب چقدر تاریك است!

خنده ای كو كه به دل انگیزم؟

قطره ای كو كه به دریا ریزم؟

صخره ای كو كه بدان آویزم؟

مثل این است كه شب نمناك است

دیگران را هم غم هست به دل

غم من لیك غمی غمناك است

هر دم این بانگ بر آرم از دل:

وای این شب چقدر تاریك است!

 دوست دارم دور از غوغای ملال آور و دروغ آمیز زندگی، از این سر در لاجوردی این معبد به درون پناه برم. از سایه روشنهای خیال رنگ و خاموشی که بر کف معبد افتاده بگذرم، به کنار آن چشمه رسم. دست و رویم را با آن آب شستشو دهم، چنانکه هیچ غباری بر چهره ام نماند و رنگهایم همه پاک گردد و "من" هایم همه رنگ بازد و همه خویش گردم، یا همه زدوده از خویش.

هر چه دارم ، هر چه هستم بشویم ، هیچ نباشم ،تنها و تنها یک "نیاز" گردم، شسته از غرور، پاک گشته از عوام و زدوده از هر چه طبیعت و وراثت، تاریخ ،محیط، عقل مصلحت باز و اندیشه های رنگارنگ و مغرض و بیگانه که مرا آلوده اند، وضو سازم ،غرقه در اخلاص و گداخته در شوق و محو شده در نیاز و بگذرم و به غرفه ای پناه برم،گوشه ای تنها بنشینم و با نگاههای خویش بر در و دیوار معبد دست کشم،

مسح کنم،

              بنوشم ،

                        پر شوم،

                                 سیر شوم،

                                              سیرآب شوم،

                                                             راضی شوم،

                                                                            آرام گیرم...

                                                                                                    "دکتر علی شریعتی"

دست و پایی می توان زد ،بند اگر بر دست و پاست
وای بر حال گرفتاری که بندش بر دل است

از روی شعف و محبت همه آدم های کره زمین را به آغوش کشید.

آنها را آنچنان به خود فشرد تا اینکه خمیر شدند.درست مثل خمیر بازی بچه ها.

آنگاه با کوه خمیر،آدمی ساخت بزرگ.بزرگترین آدمی که میشد تصورش را کرد.

سپس باهاش طرح دوستی ریخت.

حالا از اینکه یک دوست بسیار بزرگ خیالی دارد خیلی خوشحال است.

                                                "برگرفته از کتاب داستانهای ماه"